Ζεύς, Ἀκατονόμαστος θεός,

9.681-07-23πΧ., Μεσημέρι, ἀκατονόμαστος θεὸς στὰ Κελάρια,

θεὸς μικρὸς (ἀκατονόμαστος;): Γειά σας καλοί μου ἄνθρωποι,

Κρόνος (Τιτάν): Ποιός καλὸς ἄνεμος σὲ ἔφερε ἐδῶ;

θεός: βολτάριζα μόνος χωρὶς τοὺς συνοδούς μου Ἰδαίους. Ἐνῷ εἶχε ἀφόρητη ζέστη, ξαφνικὰ μαῦρα σύννεφα ἀπὸ Βορὰ μὲ ἀστραπὲς καὶ βροντὲς ἔριξαν μεγάλα ἄσπρα "βότσαλα"...

Κρόνος: Ναὶ τὸ εἴδαμε καὶ ἐμεῖς, ἦταν πολὺ χοντρὸ καλοκαιρινὸ χαλάζι.

θεός: Γρήγορα ὅμως μὲ αὐτὰ τὰ βότσαλα, ποὺ τὰ λέτε χαλάζι, σκεπάστηκαν τὰ μονοπάτια καὶ ὅλα γίνανε κάτασπρα ... πολὺ ὄμορφα καὶ συνάμα πολὺ φοβερά.... 

θεός: Μὲ ἐξαφανισμένα τὰ μονοπάτια ἔχασα τὸν δρόμο γιὰ τὸ σπίτι μου καὶ πρέπει νὰ περιμένω νὰ μὲ βροῦν οἱ προστάτες μου Ἰδαῖοι Δάκτυλοι γιὰ νὰ μὲ παραλάβουν. Οἱ προστάτες μου παρ' ὅλο ὅτι μὲ πρήζουν συνεχῶς μὲ τὰ μή τους, τώρα τοὺς ἔχω ἀνάγκη. Εὐτυχῶς ποὺ σας ἄκουσα καί σᾶς βρῆκα, γιὰ νὰ τοὺς περιμένω ἐδῶ ....

Κρόνος:  Ω, μεγάλη μας χαρὰ καὶ τιμὴ ποὺ ἦλθες στὰ ταπεινὰ κελάρια μας ... πανέμορφε μικρέ μου. Μέχρι νὰ ἔλθουν νὰ σὲ πάρουν καὶ ἐπιστρέψεις στὸ σπίτι σου μὲ ἀσφάλεια μετὰ ἀπὸ τοῦτο τὸ ξαφνικὸ καλοκαιρινὸ παράξενο πραγματικὰ μπουρίνι. μπορεῖς νὰ περιμένεις τοὺς προστάτες σου ἐδῶ.

Κοῖος: Ἔχουμε μικρέ μου, ὅπως βλέπεις ἐδῶ ὅτι μπορεῖ νὰ ἐπιθυμήσει ἄνθρωπος, καὶ τοῦ πουλιοῦ τὸ γάλα ὅπως λένε. Καλούδια μὲ νόστιμα ἀντικριστὰ μὲ τὴν τσίκνα νὰ σπάει μύτες, γιὰ νὰ περάσεις ὅσο πιὸ εὐχάριστα γίνεται.

Κρεῖος: Ἐπίσης μικρέ, ἔχουμε καραμέλες, φροῦτα, ἀμύγδαλα, φιστίκια, μέλι, ὡραῖα γλυκὰ καὶ πολλοὺς χυμούς. Κόπιασε νὰ φᾶς καὶ νὰ πιεις ὅτι ἀγαπᾶς ...

θεός: Δὲν τρώγω κρέατα γλυκὰ καὶ ποτὰ σὰν αὐτὰ ποὺ λέτε. Πίνω μόνο μέλι μὲ γάλα καὶ ἀμβροσία ἀπὸ τὶς Νύμφες, Ἀδράστεια Μέλισσα καὶ Ἀμάλθεια Αἴγα.

Ἰαπετός: Ἂν θὲς μπορεῖς ἐπίσης νὰ τραγουδήσεις, νὰ χορέψεις καὶ νὰ γλεντήσεις... μαζί μας .... Τί ἄλλο θὰ προτιμοῦσες νεαρέ μου;

θεός: Τὶς νύμφες προτιμῶ νὰ μοῦ Τραγουδᾶνε καὶ νὰ χορεύουνε θεϊκοὺς σκοποὺς μὲ ἅρπες καὶ αὐλοὺς καὶ τοὺς Ἰδαίους Δάκτυλους νὰ χτυποῦν κρουστὰ τύμπανα.

Ὑπερίων: Δὲν θὰ μᾶς ἀρνηθεῖς ὅμως μικρέ, τὰ δῶρα μας.

Κρεῖος: γιὰ νὰ παίξεις μὲ τὰ δῶρα μας καὶ νὰ περάσεις εὐχάριστα τὴν ὥρα σου μέχρι νὰ λιώσει τὸ χοντρὸ χαλάζι ;

Τιτᾶνες: (ἕνας ἕνας δίδουν τὰ δῶρα)...

θεός: Δὲν μοῦ ἀρέσουν τὰ δῶρα. Δὲν παίζω μὲ δῶρα ποὺ δὲν μοῦ ἀρέσουν.

Κρόνος: Δὲν θὰ ἀρνηθεῖς ὅμως νὰ πάρεις αὐτὸν τὸν Καθρέπτη ... ἔτσι δὲν εἶναι;

θεός: μμμμ.... ναὶ αὐτὸς ὁ καθρέπτης εἶναι ὡραῖος γιατί εἶναι χρήσιμος.

Κρόνος: ἐμεῖς θέλουμε τὸ καλό σου, πέρασε τώρα ὅσο εὐχάριστα μπορεῖς καὶ μόλις ἀνοίξουν τὰ μονοπάτια θὰ σὲ πᾶμε ἐμεῖς, ἂν δὲν ἔλθουν οἱ προστάτες σου, μὲ ἀσφάλεια στὸ σπίτι σου.

Κοῖος: Μήπως ὅμως θέλεις νὰ ξεκουραστεῖς λίγο στὰ κελάρια μας;

θεός: Δὲν θέλω νὰ μὲ πᾶτε σπίτι ἢ νὰ ξεκουραστῶ στὰ "κελάρια" σας.

Κοῖος: Ὅπως θέλεις;

θεός: Ἀπὸ στιγμὴ σὲ στιγμὴ περιμένω νὰ φανοῦν οἱ προστάτες μου.

Κρόνος: Ἔχουν δίκιο νὰ ἀνησυχοῦν καὶ νὰ σὲ ψάχνουν οἱ προστάτες σου μὲ τόσους κακοὺς ποὺ εἶναι γιομᾶτος ὁ Κόσμος. Εὐτυχῶς ἐδῶ εἶσαι ἀσφαλής.

θεός: Θὰ σταθῶ ἐδῶ στὴν φωτιὰ καὶ θὰ κάνω φωτεινὰ σήματα μὲ τὸν καθρέπτη ποὺ μοῦ δωρίσατε γιὰ νὰ μὲ δοῦν ἀπὸ μακριὰ οἱ προστάτες μου Ἰδαίοι. Ἐπιπλέον θὰ ἀκούσουν πὼς γλεντοῦμε καὶ ὡς δεινοὶ χορευτὲς θὰ ἔλθουν μὲ νταούλια γιὰ νὰ χορέψουν τὸν πυρρίχιο χορὸ ποὺ πολλὲς φορές τους ἔχω δεῖ νὰ χορεύουν ...