Ὑπερίων: Ω τί ἀπόκοσμες ξαφνικὲς Βροντὲς καὶ Ἀστραπές. Αὐτὲς μᾶς ἔλλειπαν. Ω μιὰ ἱπτάμενη θεά. Τί νὰ μᾶς θέλει μέσα στὴν τόσο μεγάλη συμφορά μας.

Ἀθηνᾶ: Στὸ θερινὸ παλάτι μου της Ἀκρωτηριανῆς (Τοπλοῦ) ἀκούγονταν γέλια καὶ τραγούδια γλεντιοῦ καὶ ξαφνικὰ μόλις ἔδυσε ὁ ἥλιος ἀκούγονταν κλάματα καὶ θρῆνος. Τί συνέβη;

Κρόνος: διαμελίσαμε καὶ ψήναμε ἀντικριστὰ γιὰ νὰ φᾶμε ἕναν ταῦρο,

Κοῖος: καὶ γλεντούσαμε.

Ἀθηνᾶ: καὶ τότε γιατί ξαφνικὰ ἀρχίσατε νὰ κλαῖτε γοερὰ μὲ γογγυτά, λυγμοὺς καὶ ἀναφιλητά; Πὼς ξαφνικὰ ἡ διάθεσή σας ἀπὸ χαρὰ μετατράπηκε αἰφνίδια σὲ κλάματα καὶ θρῆνο;

Κρεῖος: Νὰ ἀρχίσαμε νὰ κλαῖμε ὅταν διαπιστώσαμε ὅτι ὁ ταῦρος ἦταν ἕνας ἄγνωστος σὲ μᾶς μικρὸς θεός, ποὺ μᾶς εἶπε ὅτι λεγόταν Ζαγρεύς.

Ἀθηνᾶ: Ω.. πανάθεμα σας, κανίβαλοι, πὼς τολμήσατε νὰ τεμαχίσετε καὶ καταβροχθίσετε τὸν μικρὸ θεό; κακοῦργοι θεοφάγοι, αὐτὸ θὰ τὸ πληρώσετε πάρα πολὺ ἀκριβά .....

Κρόνος: Ὄφου, Ὄφου, Ὄφου ... δὲν φταῖμε ποὺ θελήσαμε νὰ τὸν καταβροχθίσουμε γιατί δὲν ξέραμε ὅτι ὁ ταῦρος ἦταν ἕνας ἄγνωστος σὲ μᾶς θεός ....

Ἀθηνᾶ: Δηλαδὴ ἂν ἦταν γνωστὸς θεός, θὰ τὸν τεμαχίζατε καὶ θὰ τὸν καταβροχθίζατε;

Ἰαπετός: Μὰ δὲν τεμαχίσαμε οὔτε καταβροχθίσαμε κανένα γνωστό μας θεό.

Ἀθηνᾶ: Ω, ἂς μαζέψω τὰ κομμάτια τοῦ μικροῦ θεοῦ Ζαγρέα. Ἄ! Ἡ καρδιά του, πάλλετε, ἀκόμα. Ἂς σπεύσω ἄμεσα γιὰ νὰ τὴν παραλάβει Ζωντανὴ, ὁ Ζῆν Ζεύς.

Κρόνος: Ζεῖ ὁ Ζεύς!

Ἀθηνᾶ: Ναί, Ζεῖ ὁ Ζῆν Ζεύς, Ζεῖ καὶ Βασιλεύει καὶ αὐτὸ θὰ τὸ πληρώσετε πάρα πολὺ ἀκριβά... ὅσο δὲν μπορεῖτε νὰ φανταστεῖτε. Κανίβαλοι θεοφάγοι τρέμετε, δὲν θὰ βρεῖτε τόπο νὰ κρυφτεῖτε ... συνεχίστε τὸν θρῆνο σας ὅσο σᾶς μένει ἀκόμα λίγος καιρός ....